Het was half elf 's avonds toen we na een lange treinreis onze kamer in een klein hotel in de Marais binnenliepen. Mijn eerste neiging: koffer op het bed, schoenen uit, languit erbij. Mijn reisgenote hield me tegen. Ze pakte haar telefoon, zette de zaklamp aan en tilde zonder iets te zeggen het hoeslaken bij het hoofdeinde op. Vijf minuten later lag de koffer nog steeds bij de deur, maar wisten we wel dat de kamer schoon was. Sindsdien doe ik het zelf ook, elke keer weer.
Parijs kreeg in het najaar van 2023 wereldwijd aandacht door verhalen over bedwantsen in hotels, treinen en bioscopen. Of het daar nu erger is dan in Amsterdam, Londen of Barcelona, valt te betwijfelen: bedwantsen komen in elke grote toeristenstad voor, ook in nette en dure hotels. Ze hebben niets met vuil te maken, maar alles met reizigers die ze in hun bagage van de ene naar de andere plek meenemen. Het goede nieuws is dat je een kamer in ongeveer vijf minuten zelf kunt controleren, zonder speciale spullen. Een telefoon met zaklamp is genoeg.
Eerst de koffer, dan het bed
Zet je bagage bij binnenkomst niet op het bed en ook niet op de vloerbedekking naast het bed. De beste plek is de badkamer, op de tegelvloer of in het bad, of op een metalen bagagerek dat je eerst even hebt bekeken. Bedwantsen kruipen slecht over gladde, harde oppervlakken, en ze zitten zelden in een badkamer. Pas als je de kamer hebt gecontroleerd, haal je de koffer erbij.
Dan het bed. Trek het dekbed terug en til het hoeslaken op bij de hoeken van het matras, vooral aan het hoofdeinde. Bekijk met de zaklamp de naden, de randen en het label van het matras. Wat je zoekt zijn geen grote beestjes die rondrennen, maar sporen: kleine zwarte puntjes die lijken op een uitgelopen viltstift, roestbruine vlekjes op het laken, lege lichte velletjes of eitjes van een millimeter. Een volwassen bedwants zelf is plat, roodbruin en ongeveer zo groot als een appelpit, vier tot vijf millimeter. Zie je er een, dan weet je genoeg.
Het hoofdbord verdient extra aandacht. Bedwantsen verstoppen zich graag in kieren en achter houten of gestoffeerde panelen, dicht bij de plek waar mensen 's nachts liggen te ademen. Kijk achter en onder het hoofdbord als dat kan, en bekijk ook de naden van een gestoffeerde stoel of bank in de kamer. Het nachtkastje, de randen van de vloerbedekking en de achterkant van schilderijen boven het bed zijn plekken die je met een snelle blik kunt meenemen.
En als je iets vindt?
Blijf rustig en maak foto's. Ga naar de receptie en vraag om een andere kamer, en vraag dan nadrukkelijk om een kamer die niet direct naast, boven of onder de oude kamer ligt, want bedwantsen kunnen zich via leidingen en kieren verplaatsen. Een goed hotel neemt zo'n melding serieus en zal je zonder discussie verhuizen of een andere oplossing bieden. Controleer de nieuwe kamer op precies dezelfde manier. Krijg je geen bevredigende oplossing, dan is het verstandig om de foto's te bewaren voor een klacht bij de boekingssite of je reisorganisatie.
Heb je al een nacht in een kamer met bedwantsen geslapen, dan is het vooral belangrijk dat je ze niet mee naar huis neemt. Pak je kleding in afgesloten plastic zakken in. Thuis gaat alles wat kan direct de wasmachine in op 60 graden, of minstens een halfuur in een hete droger. Wat niet gewassen kan worden, kun je een paar dagen in de vriezer op min 18 graden leggen. Je koffer zuig je grondig uit, ook in de naden, en laat je liever niet op de slaapkamer staan.
Het klinkt misschien wat overdreven om in een mooie kamer met uitzicht op de Parijse daken eerst met een zaklamp onder het laken te gaan zitten turen. Maar die vijf minuten zijn niets vergeleken met weken gedoe met een ongediertebestrijder thuis. Mijn reisgenote had gelijk, die avond in de Marais. Pas toen we zeker wisten dat alles schoon was, gingen de koffers open en de schoenen uit.
